Over dit weblog (Conrad)

Onze weblog is inmiddels meerdere mensen opgevallen. De reacties zijn over het algemeen erg positief, en dat is prettig. ROC Friese Poort heeft inmiddels een link (zie: 'ervaringsverhalen') geplaatst op de website, zelf heb ik op mijn eigen website iets over de achtergrond van het bloggen met leerlingen verteld. Verhaal is een beetje lang, dus die neem ik hier niet in zijn geheel over.

Theorie vs. praktijk (Esmée)

De zorg is mensenwerk, veel dingen kunnen bijvoorbeeld niet door robots gedaan worden. Op school leren we veel verschillende dingen: handelingen, omgaan met mensen, hoe het menselijk lichaam werkt en ziektebeelden. Maar op stage merk ik dat je hier soms niet zo veel aan hebt…

Ik stop ermee! (Josina)

Nu het definitief is dat ik ga stoppen met de opleiding verpleegkunde, is het goed om er eens een blog over te schrijven. Het is niet alleen leuk voor u/jou om te lezen, maar ook goed voor mij om alle drukte en spanning van de afgelopen weken een plekje te geven. Want spanningen geeft het, als je twijfelt over de gekozen opleiding.

Het begon zo’n drie weken geleden. Op school werd gesproken over de ziekenhuisstage van het derde leerjaar. Ik vroeg mezelf af of ik wel “goed genoeg” was voor het ziekenhuis. Of mijn kennis en leerproces wel op het vereiste niveau was. 

Vanaf dat moment begon ik sterk te twijfelen of ik wel de goede keuze heb gemaakt om te gaan werken in de zorg. Het contact met mensen vind ik geweldig, maar het werk eromheen....n

ee, ergens begon het van binnen te protesteren als ik er alleen nog maar aan dacht. In mijn hoofd heb ik een tijdje alle voor- en nadelen overdacht, maar echt een duidelijke beslissing maken kon ik nog niet. Ondertussen was ik al eens op zoek geweest naar een andere opleiding. Want ja, wat zou ik dan wel willen doen? Steeds kwam ik weer uit bij een opleiding die meer de administratieve kant op ging. Secretaresse, bedrijfsadministratie, receptionist.. Noem maar op. Er is zoveel keus!

Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt, en heb ik besloten om te stoppen in de zorg. Geen gemakkelijke keuze. Maar spijt, nee, ik heb geen spijt. Met deze keuze ben ik tevreden. Van niveau vier ga ik nu naar niveau twee (helpende) om een diploma te halen voor de twee welbestede jaren waarin ik veel heb geleerd en veel ervaring op heb gedaan. Tijdens de opleiding ben ik erachter gekomen wie ik echt ben. Blij ben ik met de mensen die me hebben gebracht waar ik nu sta. Aan het eind van een opleiding in de zorg, maar aan het begin van een opleiding in de zakelijke dienstverlening.

Voor nu betekent het dat dit mijn laatste blog zal zijn. Maar ik zal zeker dit weblog blijven volgen, om te lezen hoe het mijn (oud)klasgenoten af gaat en wat hun ervaringen zijn!

Speciaal voor mijn klasgenoten:

Heel veel succes met de opleiding en ik weet zeker dat jullie het allemaal zullen halen! 

Zuster! (Lieuwkje)

‘s Ochtends hoor ik de woorden op de gang ‘zusterrrr!’. Dan weet ik alweer hoe laat het is. Mevrouw X is wakker en wil uit bed. Als ik bij haar kom, is ze zo ontzettend lief. ‘Zuster is zo lief, bedankt dat zuster mij weer uit bed haalt, want ik heb zo’n last van mijn rug." Nadat ik mevrouw uit bed heb gehaald, schuif ik mevrouw met de rolstoel onder de tafel.

“Wilt u ook een stukje brood mevrouw X?”  Waarop ze antwoordt: “nee zuster ik heb al brood gehad”. Ik denk bij mezelf, hoe ga ik dit even aanpakken.. want mevrouw heeft immers nog geen brood gehad.. Ik bedenk me dat ik beter even haar medicijnen kan gaan pakken en het dan opnieuw moet proberen.

Als ik de medicijnen van mevrouw heb gepakt, leg ik de medicijnen in mevrouw haar ontbijtbord. Opnieuw vraag ik: “mevrouw X, wat wilt u vandaag op uw brood?”waarop mevrouw antwoordt: “ik wil graag 2 stukken brood met kaas, ik heb zo’n honger zuster”.

Ik maak de 2 stukken brood met kaas klaar, en leg ze in mevrouw haar ontbijtbord. Terwijl ik onderweg ben naar een andere bewoner, bedenk ik mij dat mevrouw X haar medicijnen nog moet innemen. Ik loop terug en vertel mevrouw dat mevrouw de medicijnen nog wel even moet opeten. ‘Nee hoor zuster, ze zijn hier vanochtend al 3 keer eerder geweest om te zeggen dat ik mijn medicijnen moet innemen, maar het is immers al ’s middags en heb ik inmiddels al 2 keer dezelfde medicijnen gehad, dus deze ga ik echt niet opeten zuster.” Ik denk: “en nu.. Wat ga ik doen?”

Nou ja dan probeer ik het over vijf minuten weer. Intussen ga ik even bij mevrouw L om de hoek kijken, maar die ligt nog in dromenland, heerlijk te slapen. Even later kom ik terug bij mevrouw X om te kijken of ze stiekem uit haar zelf de medicijnen al heeft opgegeten, maar nee, alle 5 tabletten liggen nog keurig op het ontbijtbord. “Mevrouw X?” “ja” antwoordt mevrouw. “Wilt u zo uw medicijnen nog wel even opeten? Want dat is wel erg belangrijk voor u.”  Mevrouw:  ‘ Ja zuster ik zal ze gelijk innemen’, Ik bedenk me op dat moment dat ik de huisarts nog moet bellen over een urine-uitslag. Onderweg naar de telefoon, hoor ik op de achtergrond: Zuster, ik wil heel erg graag dat die 2 stukken brood die voor mij staan opgehaald worden, want ik heb er al vijf stukken brood op, hier word zo ik ontzettend boos van!”

Voor mensen met dementie moet je geduld hebben, en dat is in het begin wel wennen. Maar als je eraan gewend bent, weet je niet beter dan dat ze om de 5 minuten een andere mening hebben op hetzelfde onderwerp. Ik vind het een waardevolle baan, om dementerenden te begeleiden tijdens het dagelijks leven.

Stress! (Froukje)

Verpleegkundige word je niet zomaar. Wanneer je nog met je opleiding bezig bent, zijn er een hoop dingen die moeten gebeuren. 

Je hebt school; dat betekent leren, opdrachten maken en verslagen maken. Je hebt stage: dat betekent aan opdrachten werken en mee helpen om de afdeling te runnen. Je bent jong dus hebt naast de opleiding ook nog een sociaal leven en vaak een bijbaantje, wat ook een hele hoop tijd kost. Wanneer iets van deze dingen niet helemaal loopt zoals het zou moeten, kan dit grote gevolgen hebben op de rest van de dingen en dit kan een hoop stress  betekenen!

Ga opdrachten maken, ga die competenties laten zien, ga een gesprek regelen en ga daar maar een verslag van maken. Wanneer je naar het buitenland gaat voor stage, moet je al deze dingen klaar hebben voor je weg gaat en dus op schema zijn met een maand minder tijd. Ik dacht, ach, dat gaat me wel lukken. Dat heb ik geweten…  Door mijn ‘’fantastische planning’’, kwam alles net niet uit en moest alles halsoverkop nog af omdat ik heel maand juni naar Engeland ging. Alles voor school moest af, alles voor stage moest af, alles voor Engeland moest geregeld worden en alles wat er later nog bij kwam kijken waar ik met mijn planning geen rekening mee had gehouden. Tja, dat was niet zo handig. Maar na een enorm stressvolle laatste periode, zit ik nu dan eindelijk in Engeland en ik ben door naar het volgende jaar! Het is gelukt! Planning en organisatie, dat ga ik volgende keer wel anders doen…

  

Deze periode had veel makkelijker geweest als ik goed had gepland. Ik had minder stress gehad waardoor ik meer dingen goed af had kunnen ronden. Planning en stress liggen dichtbij elkaar. Wanneer je planning niet in orde is, loopt alles in de soep en raak je in de stress waardoor je overzicht over alles nog minder wordt. Stress is niet goed voor je humeur maar ook niet voor je lichaam. Probeer stress dan ook zo veel mogelijk te vermijden. Zorg voor voldoende rust en begin met plannen. Hierdoor heb je overzicht, rust en ruimte voor onverwachte zaken die er soms tussendoor kunnen komen. Ik weet wel dat ik hier echt aan moet gaan werken voor de volgende stage periode en ga dit dan ook echt doen. 

Ga er zelf maar heen! (Amanda)

Het is maandagmorgen kwart over zeven als ik de zusterpost binnenloop. Nu al hectiek: een collega is ziek. Snel de bijzonderheden doorlezen en de agenda, die ook nog eens overvol staat met dingen die vandaag moeten gebeuren: bloeddruk meten, wegen, een bloedsuiker dagcurve bijhouden, de apotheek bellen en een bewoner naar de fysiotherapie brengen. Eerst de bewoners maar uit bed helpen zien we dan wel verder.

Het is middag. Na een ochtend druk bezig geweest te zijn gaan we nu thee uitdelen en de bewoners die een middagdutje gedaan hebben uit bed helpen. Ik zie een mevrouw in de deuropening staan O ja, ik had haar naar de fysiotherapie moeten brengen. Ik vraag mevrouw of ze hier zelf al naartoe gaat. Maar haar reactie is iets anders dan ik verwacht had : “Ben je gek!! Daar ga ik niet naartoe, ga er zelf maar heen en doe hem de groeten!!! “

Snel loopt mevrouw  haar kamer weer binnen en gooit de deur voor mijn neus dicht. Ik ga bij haar naar binnen en vraag waarom ze hier niet naar toe wil. Mevrouw heeft geen zin:  “ik word daar zo moe van”  Tja, en als mevrouw geen zin heeft is het erg lastig om haar over te halen hier wel naar toe te gaan. Ik bied haar een kopje thee aan en meld bij de fysiotherapeut dat mevrouw niet wil.

Hij vertelt dat het vaker voorkomt dat ze niet in de oefenzaal komt, ik ga straks wel bij haar langs. Mooi,  is dat ook weer geregeld kan ik weer verder met de theeronde.  En zit mijn dienst er bijna op.

Bloggen? No way (Jelle)

Blogs. Het zijn van die dingen die je of haat, of dagelijks leest. Een middenweg bestaat niet. Ik bevind mij aan de linkerkant van dit spectrum: ik heb er helemaal niks mee. Vooral niet met blogs die geschreven zijn door mensen die denken dat iedereen blij is met de informatie die zij in hun blogs aan de man brengen. Maar de allerergste zijn de blogs die niet vrijwillig zijn geschreven, maar die aan iemand worden opgelegd zonder dat diegene dat wil. Dit is er zo één.

Iemand die blogs hekelt vertellen dat hij een blog moet schrijven is hetzelfde als een varken vertellen dat hij moet gaan blaffen: het is wetenschappelijk gezien nagenoeg onmogelijk. Heel misschien, als diegene zich er volledig op focust en zich van alle potentiële afleidingen afzondert, kan er toch een mooi eindproduct ontstaan. Vandaag hoop ik dit te bereiken. 

Blogs vind je meestal op het internet, hetgeen logisch is omdat het woord ‘blog’ een verkorting is van ‘weblog’. Ik ben van mening dat er onnodig veel blogs aanwezig zijn op het internet, die alleen maar door een paar verre familieleden van de schrijver worden gelezen en daarna voor altijd in de pot der vergetelheid worden gestopt. Deze online uitpuiling van overbodige weblogs is wat mij betreft één van de redenen waarom de kwaliteit van het internet de laatste jaren steeds harder achteruit gaat. De enige blogs waarin ik geïnteresseerd zou zijn, zou een blog zijn waarin wordt beschreven hoe nutteloos blogs wel niet zijn. En laat dit nou precies zo’n blog zijn. Al met al ben ik van mening dat blogs afgeschaft mogen worden: bijna niemand interesseert het, er zitten meer mensen aan de linker- dan aan de rechterkant van het haat-liefdespectrum en de informatie die in de blogs wordt gegeven is verre van relevant voor het dagelijks leven.  

Een nat pak (Nienke)

De derde stagedag loop ik ‘s ochtends naar mijn stage en begroet ik mijn collega’s. vervolgens loop ik naar mijn afdeling en kijk in de agenda wat er vandaag gebeuren moet. Dan is het tijd om aan de slag te gaan, ik loop de gang in naar mijn eerste bewoner en wens mevrouw een goedemorgen.

Alle spullen voor het douchen en aankleden leg ik alvast klaar, zodat mevrouw nog even wakker kan worden. Elke ochtend vraagt mevrouw ‘wat voor weer is het vandaag?’. Ik doe de gordijnen open zodat mevrouw kan zien hoe het weer is. De spullen voor het douchen liggen klaar en ik vraag mevrouw uit bed te komen.

Mevrouw komt overeind en komt uit bed, ik ondersteun en begeleid mevrouw naar de badkamer en zet mevrouw op de douchestoel. Ik doe de douche aan en vraag mevrouw of het water warm genoeg is. Mevrouw geniet van het warme water, ik pak het washandje en smeer mevrouw in met zeep. Mevrouw vroeg of ze de douchekraan vast mag houden, ik geef mevrouw de douchkraan.

Mevrouw  pakt hem aan en kan hem niet meer vast houden. Mevrouw laat de douchekraan vallen op de grond, deze begint te sproeien door de hele badkamer.  Alles wordt nat. Mijn droge witte pak is niet meer droog maar kletsnat.

Ook ik heb een douche gehad, mevrouw begint te lachen terwijl ik naar de douchekraan grijp en haar afspoel. Na dat ik mevrouw heb afgespoeld doe ik de kraan uit. Nog steeds moet mevrouw lachen. Ze zegt: “”zuster,‘ heeft u ook een fijne douche gehad?”. Ik help mevrouw bij het afdrogen en we lopen naar haar bed. Ik heb schone kleren voor mevrouw klaar gelegd en help mevrouw bij het aankleden.

Mevrouw bedankt mij voor mijn hulp en geeft mij een hand. 

Thank you! (Annemiek)

Snap je dat gevoel dat je denkt ‘Wat doe ik hier?’ of dat je jezelf de vraag wel honderd keer in één week stelt met ‘Waarom heb ik voor de zorg gekozen als verpleegkundige?’. Die vraag zit mij momenteel erg op mijn schouders terwijl ik toch wel zeker weet dat ik verpleegkundige wil worden. 

Momenteel op mijn stageplaats in Engeland, Vitalise Waterside House in Netley, zie ik erg veel verschillende ziektebeelden… Ziektebeelden als open ruggetjes op volwassen leeftijd, MS, SLD (Severe learning Disability), Smith-Magenis Syndroom of Prader-Willi Syndroom en nog veel meer.  Elke dag wordt mij verteld met het woord ‘thank you’ hoe dankbaar de gasten zijn met de hulp die ze krijgen en hoe hun vakantie wordt bekeken vanuit hun ogen. Ze genieten volop! 

Waarom heb ik ook alweer voor de zorg gekozen als verpleegkundige? Niet om te entertainen maar om zorg te geven. Momenteel wordt dit even omgedraaid op mijn stageplaats. Ik zorg momenteel alleen maar voor de entertainen dat de gasten zich vermaken op hun vakantie. We gaan elke dag op excursie naar verschillende plaatsen en duwen de gasten met hun rolstoel en 100 kilo zware reistas met lekkere ditjes en datjes de heuvels op, want die kennen ze genoeg hier! Alleen entertainen… geen zorg bieden… heel wat anders dan verpleegkundige spelen naast het bed met een bekertje medicatie of een katheter inbrengen. Nee, dit is het vermaken van de gasten. 

Waarom heb ik ook alweer voor de zorg gekozen? Om toch een ‘thank you’ te krijgen voor de dingen die we nu wel mogen doen. Want die lach en die speciale omhelzingen breken je hart en drooghouden, probeer het maar eens…  Thank you so much! 

Het witte schild (Damien)

Na een lange schooldag ga ik naar huis toe. Helemaal moe van die zware tas kom ik thuis aan.  Thuis komt mijn moeder gelijk naar me toe.  'Damiën!' roept ze, 'wil jij nog even broden halen bij de supermarkt?'
*zucht*  'Ook hallo mem.  Ik ga al!' Lichtelijk geërgerd ga ik naar de winkel toe. Die zware tas heb ik gelukkig eerst thuis kunnen dumpen denk ik dan maar. De winkel is vlakbij. De straat uit fietsen en ik ben er al. Ik parkeer m'n fiets, en ga de winkel in. In de winkel ga ik op zoek naar de broden. Aangezien ik nou niet dagelijks in de supermarkt ben, is het even zoeken. Gelukkig... gevonden. Hmmmm... Wat lijkt mij nou lekker?

Even voorstellen: Petra

Als klein meisje zat ik al voor de tv gekluisterd als er een programma voor kwam over het ziekenhuis, de spoedeisende hulp, de dokterswacht, noem maar op. Hoe meer bloed er in voorkwam hoe leuker en interessanter ik het vond om er naar te kijken.

Kippenvel (Harriëtte)

Herken je dat? Plotseling een soort rilling over je hele lijf. Je krijgt kippenvel op je armen en je lijkt het opeens ijskoud te hebben. Dit soort momenten heb ik vaak als ik naar muziek luister of als er iets bijzonders gebeurt wat ik niet had verwacht.

Bloempot (Sjoukje)

Je hoort het vaak, die mooie verhalen van oude mensen.  Hoe schattig sommige mensen met een handicap zijn. Maar als verpleegkundige weet je ook wel anders. Pas op, bloempot! Daar kwam even een bloempot op me af. Mensen met een handicap schattig? Ik ben het er niet altijd mee eens.

Weekend bij ouders thuis, en ja dan moet je weer terug naar je eigen huis, wat niet iedereen als “leuk” ervaart. Niet uit de auto willen stappen, niet naar huis willen, weglopen. Je maakt het allemaal mee als verpleegkundige.

Daar stopt de auto, twee mensen van de verpleging lopen alvast naar de auto om de cliënt te ontvangen. Eenmaal bij de auto aangekomen doet het probleem zich alweer voor. Mijnheer wil weer niet terug naar zijn huis. Hij wil bij zijn ouders blijven. Maar ja, dat kan natuurlijk niet. Hij denkt er niet over om uit te stappen. “Ik blijf zitten” roept hij en “jullie krijgen me hier nooit uit”!

Met z’n tweeën proberen we mijnheer uit de auto te krijgen. Maar zodra je één stap in zijn richting zet begint hij te schelden, vloeken en agressief te worden. Wij als verpleegkundigen en de ouders weten niet wat hiermee aan moeten. Tien minuten later proberen we het nog eens, maar hetzelfde probleem blijft zich voordoen. Weer is mijnheer met geen mogelijkheid uit de auto te krijgen.

In twee auto’s rijden we naar het hoofdgebouw en zetten de auto’s naast elkaar. Met vier man lukt het dan toch eindelijk om hem in de andere auto te krijgen. Opgelucht rijden wij met mijnheer naar zijn woning. Eenmaal aangekomen herkent hij waar we zijn. Opnieuw begint hij te vloeken en roept: “ik ga niet naar huis!”  Na lang wachten is ons geduld een beetje op, beiden pakken we hem een beetje harder vast en brengen hem zo naar binnen.

Eenmaal binnen word mijnheer woest. Hij pakt de eerste de beste bloempot en begint hiermee te gooien. Poeh, dat scheelde niet veel of iemand had hem tegen zijn hoofd gekregen. De hele vloer ligt vol modder en scherven. De andere cliënten allemaal overstuur en wij als verpleegkundigen weten inmiddels niet meer wat we met mijnheer aan moeten.

Tsja, zo hoor je het wel weer, het leven van een verpleegkundige is niet altijd leuk.

Je moet er het beste van maken (Sjoukje)

Deze ochtend zijn de rollen omgedraaid. Ik huppel niet meer achter iemand anders aan maar doe alle klusjes vandaag zelfstandig. Mijn eigen ideeën deze ochtend in brengen en mijn eigen route doen, hier leer je toch wel het meeste van.

Hoe het komt, weet ik niet maar ik doe ongemerkt dezelfde route als die van mijn begeleidster en ik neem de manier van handelen ook over. Mijn collega zei: 'je lijkt je begeleidster wel, je werkt precies zoals zij!' Zo zie je dat je veel overneemt van iemand tegen wie je eigenlijk stiekem wel op kijkt omdat zij de functie al heeft die jij graag wilt hebben.

Mijnheer  gaat uit bed en komt vervolgens in de rolstoel waar hij de hele dag door zal brengen. Ik vraag mezelf wel eens af hoe die mensen dat vol houden, zo'n hele dag bij de tafel zitten, wachtend tot je weer eten krijgt of weer naar bed toe gaat.

Ik help mevrouw uit bed en zodra ze in de rolstoel zit komt direct de vraag: 'zuster, mag ik naar de wc? ik kan er zelf wel naar toe lopen'. Je vraagt je af wat je tegen mevrouw zult zeggen, je wilt haar natuurlijk ook niet kwetsen. 'Helaas lukt dat niet meer, weet u nog dat het lopen en staan moeilijk gaat door de CVA die u heeft gehad?' Mevrouw maakt een nare opmerking naar haarzelf toe dat ze zó dom is dat ze dat niet eens meer wist. Het leven is één grote ellende, hoor ik haar zeggen. 'Maar denkt u eens aan de mooie dingen, de kleinkinderen bijvoorbeeld?' Mevrouw zet een glimlach op haar gezicht en gaat de dag goed tegemoet.

Ik kom bij de laatste mijnheer, na mijnheer gewassen te hebben wil hij nog even in bed blijven liggen. 'Moeten de bedhekken ook omhoog'? 'Nee, dat is niet nodig, ik val er toch niet uit' zegt mijnheer die een dwarslaesie heeft gehad. Gelukkig staat meneer moedig in het leven en kan hierom lachen.

Nadat iedereen weer aan tafel zit en ik mijn dienst erop heb zitten vraag ik mezelf af hoe het morgen zal zijn, morgen een nieuwe dag met nieuwe dingen om te leren en om te doen, volgende week een paar vrije dagen waarin ik een paar dagen al volgepland heb staan om leuke dingen te gaan doen. Maar dit is niet zo bij de bewoners, de bewoners zitten elke dag weer aan dezelfde tafel, bij dezelfde mensen en elke week dezelfde activiteiten.

Verpleegkundige wordt fotomodel

Of je staat gewoon even met je koppie op een poster van MCL op de Dag van de Verpleging. Onze derdejaars leerlinge Ellen overkwam het. Kijk, zo kom je er wel.

Tamar: de wondere wereld van dementie

Het einde van mijn stagedag zit er alweer bijna op. Nog drie bewoners die ik naar bed moet brengen, rapportage schrijven en nog even kletsen met mijn collega’s en daarna snel op de fiets weer naar huis.
Ik begin bij mevrouw de Haan, daar blijf ik namelijk altijd wel even hangen. Ook al haal ik haar kunstgebit eruit, het kleppert mooi door.

Even voorstellen: Tamar

Toen ik nog een klein meisje was wist ik 1 ding al heel zeker, ik wilde later ‘zuster’ worden. Uren kon ik spelen met een groen koffertje waar ik allemaal spulletjes in had wat met de zorg te maken had.
Een stethoscoop, verbandmateriaal, een thermometer noem maar op.
Wat mij intrigeerde was het zorgen voor andere mensen. In contact komen met andere mensen en ze proberen beter te maken of te laten voelen.

Sjoukje: kunstgebit

Vrolijk en moe loop ik in de vroege, nog donkere ochtend, weer naar de bus toe voor een nieuwe stagedag. Ach ja, de bus is natuurlijk weer niet op tijd. ‘ Goedemorgen’  klinkt het al voordat ik in de bus stap. Hetzelfde groepje personen zit weer in de bus, mevrouw moet er daar uit, en meneer gaat er bij die halte uit.

Froukje: bedankt zuster!

Als verpleegkundige werk je met veel verschillende soorten mensen. Dik en dun, groot en klein, stil of druk, maar ook mensen die vaak chagrijnig zijn of juist altijd vrolijk. De mensen waarbij je voor je gevoel niks goed kan doen, vind ik altijd erg lastig.

Annemiek: hygiëne in Boedapest

Tijdens onze studiereis, of zeg maar gerust in mijn geval ‘ogen en mond vallen open’-reis naar Boedapest heb ik veel verschillende dingen gezien en vele verschillende stofdeeltjes op mijn lichaam gehad.

Niet van mijn kleren die ik overdag aanheb, maar daarmee bedoel ik de bacteriën die daar rondvliegen, rondlopen of liggen. Bacteriën die zich zeer snel vermenigvuldigen door de slechte hygiëne of de sieraden die de verpleegkundigen gewoon dagelijks thuis en in hun werk om de vingers dragen.

Damiën: de menselijke gebruiksaanwijzing

Ooit bent u geboren. Tijdens uw leven zal vast wel eens het grapje zijn gemaakt: 'We hebben nog in de moederkoek gezocht, maar er werd bij jou helaas geen gebruiksaanwijzing meegeleverd... Hahaha!!!'
Tja, hoewel deze opmerking naar jou toe niet leuk is,  is het soms wel een feit. Ieder mens heeft eigenaardigheden. Als verpleegkundige kan dit soms heel vervelend, lachwekkend, of zorgwekkend zijn.

Gastblog Sandra Kleefstra

Ex-student verpleegkunde Sandra hier. Ja, het is voor mij alweer een jaartje of honderd geleden dat ik op school zat. Voor mijn gevoel, althans, want ik verpleeg inmiddels een jaar of veertien als gediplomeerde.

Veertien jaar nu heb ik poep aan mijn handen, soms. Veertien jaar raak ik mensen aan. Veertien jaar hoor ik hartverscheurend verdriet. Al veertien jaar prik ik, catheteriseer ik, wondspoel ik, wissellig ik, sondevoed ik en maak ik mensen beter. Soms. Dat lukt niet altijd. Je kunt niet altijd winnen van de natuur. Maar ik doe mijn best.

Onze bloggers in Boedapest

Iets minder druk op ons blog deze week: een groot deel van de groep zit in Boedapest voor een studiereis. Ongetwijfeld ook goed voor inspiratie voor ons blog... laten we het hopen.
Vlnr: Nienke, Lieuwkje, Sjoukje, Elske, Hariëtte, Myrna, Marijke, Jacqueline, Jeanette, Wietske, Froukje, Sjoukje, Sanne, Annemiek

Blog Sjoukje: een lach zegt soms meer dan woorden

Zondagavond..  ik zit alweer te denken aan morgenochtend. Hoe zou het morgen op stage zijn? Het is vaak een vraag die door mijn hoofd spookt. Cliënten ziek, overleden of juist blij om me weer te zien? Je weet maar nooit wat je treft!

Maandagochtend om 7 uur stap ik met een nog wat slaperig hoofd over de drempel van de Talant-woning. Ik begroet mijn collega en ga lekker zelfstandig aan het werk. De man bij wie ik als eerste kom ligt al klaarwakker in zijn bed, te wachten tot iemand hem komt wassen. “Daar ben ik dan” zeg ik tegen mijnheer en begin een verhaal op de vroege ochtend.

Gastblog Maaike: empathie

Empathie is een ander woord voor inlevingsvermogen: de kunde of vaardigheid je in te leven in de gevoelens van anderen. Dat klink heel vanzelfsprekend, en in de meeste gevallen is dat ook zo. Je kiest tenslotte niet voor niets voor de zorg. Mensen helpen en verplegen doet iets voor je, je voelt je nuttig en het geeft je een goed gevoel. Als je de zorg in praktijk brengt, zal je o.a. ontdekken dat er veel inlevingsvermogen van je gevraagd wordt.

Blog Esmée: de 'prik-vrouw'

Op de afdeling van het verzorgingshuis waar ik ging stagelopen wonen somatische (‘zieke’ en/of hulpbehoevende) mensen en dementerenden. Dementerenden; daar zag ik erg tegen op, 10x per dag zeker dezelfde vraag gaan beantwoorden… Niks voor mij!

Toch vond ik er mijn plekje, konten wassen is niet het leukste werk, maar de mensen zijn vooral erg gezellig en lief. Vooral 1 man vond ik geweldig om te doen ’s ochtends, en het leukste is ook nog, meneer K. was dementerend. Door mijn ervaringen die ik daar opdeed, leerde ik dat dementerenden juist een lach op je gezicht kunnen toveren.

Even voorstellen: Nienke

"Goedendag mevrouw V, hoe heeft u vannacht geslapen?" Dit is hoe ik mijn werkdag later wil beginnen als ik mijn diploma’s heb gehaald.

Mijn naam is Nienke, ben 18 jaar en zit nu in het 2e leerjaar van mbo-v.

Op mijn 11e wist ik dat ik de zorg in wou, omdat ik het te gek vind om 

met mensen te werken en om ze te ondersteunen op wat voor manier dan ook. 

Het is fijn om de waardering van de mensen te voelen, nadat je hen geholpen hebt.

Welke richting ik precies op wil in de zorg ben ik nog niet zeker van, wat mij erg leuk lijkt is op de kraamafdeling of orthopedie. Hoop dat ik mij in mijn verdere stages kan ontwikkelen en dat ik er dan achter kan komen wat mij leuk lijkt. Heb nu 3 stages gehad alle 3 stages waren in de ouderen zorg. In het begin dacht ik dat de ouderenzorg mij niet goed lag, maar nu voel ik mij goed bij het werk en voel mij gewaardeerd. 

Ik hoop nog veel te mogen leren op mijn stages, zodat ik mij verder kan ontwikkelen.

Even voorstellen: Lieuwkje

Ik ben 17 jaar oud en mijn naam is Lieuwkje. En ja…. ik heb grote toekomstplannen.
Sinds 2 jaar volg ik de opleiding tot verpleegkundige MBO 4. 
Toen ik een jaar of 10 was, wist ik al dat ik later mensen wou helpen. Op wat voor manier wist ik nog niet, wel wist ik dat ik het liefst wou werken met kleine kinderen. Verpleegkundige bleek de ideale opleiding voor mij te zijn. Met deze opleiding kan ik patiënten ondersteunen, begeleiden en behandelen. In de toekomst hoop ik verpleegkundige te worden in het ziekenhuis, op de kinderafdeling, op de afdeling oncologie of op de afdeling gynaecologie.

Blog Amanda: mijn eerste verpleeghuisstage

Na twee stages in het verzorgingshuis is het nu tijd voor een verpleeghuisstage op een somatische afdeling. Superspannend om hier weer te komen want het is dezelfde afdeling waar mijn oma 10 jaar geleden verpleegd werd.

Op een somatische afdeling wonen bewoners met een hogere zzp (zorgzwaarte pakket) dan in het verzorgingshuis. Bewoners met meer beperkingen dus meer zorgbehoeften. Op deze afdeling hebben de bewoners verschillende ziektebeelden zoals; parkinson, kanker, cva, huntington en afasie. Om op de juiste manier met deze bewoners om te kunnen gaan heb ik mij verdiept in hun ziektebeelden. Hoe ga je om met een bewoner die afasie heeft en ineens begint te vloeken omdat hij niet op de juiste woorden kan komen?
Best wel lastig voor mij maar voor hem erg frustrerend omdat hij niet kan zeggen wat hij wil, en ik hem niet begrijp.

Maar hoe kan ik hem dan vragen wat hij op zijn boterham wil, hoe hij zijn koffie drinkt of toch liever thee wil hebben? Ja zeggen en nee bedoelen of soms net andersom.

Als ik niet weet wat de bewoner wil ga ik een collega vragen want zij kent de bewoner beter en weet wat hij wil. Overleg met collega’s is daarom erg belangrijk!

Blog Annemiek: droog brood

´s Morgens zie ik in de agenda een hele planning staan. Een agenda vol krassen, strepen en letters… Gelukkig kan ik goed ontcijferen en staat er onder de tekeningen dat er vandaag twee bewoners op pad gaan met de taxi. Een ritje in de achtbaan, van links naar rechts. Een dollemansrit waarbij er geen rekening wordt gehouden met de leeftijd van de bewoner.

Even voorstellen: Amanda

Waarom ik voor de zorg gekozen heb? Omdat ik het dankbaar werk vind, en het mij een goed gevoel geeft om mensen te begeleiden en te verzorgen met dingen die ze zelf niet meer kunnen. Voordat ik deze opleiding ging doen heb ik eerst de opleiding Helpende Zorg en Welzijn en Verzorgende-IG gedaan.
Ik ben Amanda, een twintigjarige MBO-verpleegkunde student. Op dit moment zit ik in het tweede jaar van de opleiding. En ik hoop over 2,5 jaar verpleegkundige te zijn.

Even voorstellen: Annemiek

Voordat ik begon aan de opleiding MBO verpleegkundige heb ik MBO Sociaal Cultureel Werk afgerond en daarna nog een half jaar het HBO Maatschappelijk Werk en Dienstverlening geprobeerd. Dit was te saai, te langdradig, te theoretisch… dus weer terug naar de praktijk! De keuze viel toen na lang zoeken op MBO verpleegkundige. Waarom? Er was geen werk in vele sectoren,  ik wilde graag met mensen werken en helpen wanneer het nodig is, een luisterend oor bieden, en dan was opleiding MBO verpleegkundige toch een goede oplossing. Ook omdat ik biologie altijd leuk vond op de middelbare school.

Nu ik hier op deze opleiding zit, bevalt het mij erg goed en vind ik alle lessen erg interessant. Vooral het menselijk lichaam trekt mijn aandacht! Niet altijd even makkelijk en lang niet met twee vingers in de neus te begrijpen soms, maar ik kan het wel. Mijn naam is Annemiek, 22 jaar en naast mijn studie heb ik een bijbaan als barmedewerkster in de leukste discotheek van het Noorden. Dit is een goede mix tussen de leeftijd van jong en oud. Mijn stage is momenteel in een verpleeghuis en in mei ga ik nog 4 weken naar Engeland voor een buitenlandse stage samen met nog een klasgenoot.

Blog Josina: eekhoorntje

Maandagochtend, 06.45 uur. Tegen de dag opkijkend loop ik naar binnen en bedenk hoe deze dag eruit zal gaan zien. Terwijl ik denk, loop ik op de automatische piloot naar de post. Een paar collega’s zijn al binnen, helder en wakker. Zelf moet ik toch even op gang komen, zo vroeg op de maandag. Ik kijk in de agenda en zie dat er weinig in staat. Mooi, denk ik, dan kan ik het vandaag rustig aan doen. “Waar zit je met je gedachten?” vraagt een collega. Ik kijk op en reageer:” Oh, sorry. Vroeg je iets aan mij? Ik ben geloof ik nog niet helemaal aanspreekbaar.” Mijn collega vraagt of ik vandaag even langs hét echtpaar wil gaan tijdens de ADL. Dit echtpaar heeft ieders hart gestolen hier op de afdeling. “Ja hoor, ik zal het gelijk opschrijven.”

Even voorstellen: Damiën

Mijn naam is Damiën. Ik ben een 17, bijna 18 jaar, oude verpleegkundestudent. En ja... inderdaad, een jongen in de zorg. Vaak krijg je dan de vraag: Waarom? Waarom heb je nou voor de zorg gekozen? Uhm... Ik bedoel, zegt men dan, het lijkt mij niks om in andermans poep om te roeren, en iemand zijn achterwerk te wassen. Waarom jij wel?
Meestal heb ik dan zoiets van, zijn dat dan de hoogtepunten van dit vak? Kom op... Verpleegkunde is zoveel meer. Verpleegkunde is de samenwerking met de arts om jou weer beter te maken. Verpleegkunde is een heel dankbaar beroep. Je werkt met mensen, laat ze herstellen, of in ieder geval te zorgen dat iets dragelijk of beter wordt. Dat spreekt mij aan. En daarom doe ik deze studie.

Even voorstellen: Amanda

Waarom ik voor de zorg gekozen heb? Omdat ik het dankbaar werk vind, en het mij een goed gevoel geeft om mensen te begeleiden en te verzorgen met dingen die ze zelf niet meer kunnen. Voordat ik deze opleiding ging doen heb ik eerst de opleiding Helpende Zorg en Welzijn en Verzorgende-IG gedaan.
Ik ben Amanda, een twintig jarige MBO-verpleegkundige student. Op dit moment zit ik in het tweede jaar van de opleiding. En ik hoop over 2,5 jaar verpleegkundige te zijn.

Harriëtte: van stagiaire tot dochter tot conducteur

Goedemorgen, hallo mevrouw. De dag is weer begonnen, het is al kwart voor 9. Wilt u ook van bed af ? Nee? En waarom wilt u niet? U bent moe, natuurlijk snap ik dat met zo’n 80 lentes jong. Het is ook niet niks om met uw broze botten en stijfheid meteen in de benen te komen. Zal ik het gordijn misschien even voor u open doen ? Zo ziet u de zon schijnen en misschien heeft u dan iets meer zin om uit bed te komen.

Even voorstellen: Conrad

Het zal je zijn opgevallen: we hebben een voorzichtige start gemaakt met ons blog ikzorg.blogspot.nl. Toegegeven, er mag hier en daar nog wel wat gebeuren aan de vormgeving. Maar het begin is er, de eerste verhalen zijn onderweg.

De eerste opdracht die de leerlingen kregen, was zichzelf in één of twee alinea’s voorstellen aan de bezoeker van ons blog. Een vrije schrijfopdracht, waarbij de leerlingen nog een opdracht meekregen: je mag je blog niet beginnen met “ik ben…” of “mijn naam is…”. Dat de titels erboven dan wel wat cliché lijken, komt helemaal voor mijn rekening. Maar voor de herkenbaarheid leek het mij beter dat de namen van de leerlingen er in ieder geval boven staan.

Zal ik mezelf dan toch ook kort voorstellen? Conrad Berghoef, 43 jaar, en sinds 1996 werkzaam in het mbo-onderwijs, voornamelijk als docent Nederlands. Na een kort uitstapje in de journalistiek werk ik sinds 2012 weer in het mbo, dit keer binnen een opleiding waar ik op voorhand niets mee had: Zorg en Welzijn. Binnen de lessen probeer ik zoveel mogelijk gebruik te maken van moderne media, en dit blog is daar een voorbeeld van.

Leerlingen Zorg hebben mijn hart gestolen. Waarom? Dat blijkt wel uit de verhalen die binnenkort op dit blog te lezen zijn. Je bent van harte uitgenodigd om dit blog te volgen. Kom vaak langs op deze site, abonneer je via e-mail en vooral: reageer onder de blogs van onze leerlingen. Of durf eens een gastblog te schrijven. Alvast dank!

Even voorstellen: Froukje

Verpleegkunde. Het beroep waar je heel veel mensen tegenkomt die op wat voor manier dan ook maar hulp nodig hebben. Hulp die wij hopen ooit te kunnen bieden. Wie zijn wij? Wij zijn verpleegkundigen in opleiding. En wie ben ik? Ik ben Froukje en ik ben verpleegkundige in hart en nieren. Al vanaf dat ik een klein meisje was, wist ik al dat ik de zorg in wilde. Welke richting het moest gaan worden, stond toen nog niet vast maar nu ik 21 jaar ben en sinds vorig jaar daadwerkelijk met de opleiding ben begonnen, weet ik dat dit vak echt goed bij mij past. Stages zijn periodes waar je het meeste van leert. Aan het eind van dit leerjaar, ga ik ook naar Engeland om daar meer ervaring op te doen.

Het lijkt een moeilijke en zware periode te worden. Natuurlijk is alles wennen en maak je dingen mee op je stage op school dat je niet aan staat. Maar stomme dingen doen we ook. Dat is iets waar je jezelf doorheen moet slaan. Wanneer je wilt leren van stomme dingen maar vooral ook van de leuke dingen die je meemaakt, kun je een goede verpleegkundige worden. Je moet nu goed voor je zelf zorgen, zodat je later ook goed voor je patiënten kan zorgen.

Even voorstellen: Harriëtte

Jezelf voorstellen … Eigenlijk ben ik heel goed in praten en grapjes vertellen maar als ik mezelf voor moet stellen en over mijn goede en slechte eigenschappen moet gaan vertellen klap ik een beetje dicht. Hierbij doe ik dan toch maar een poging. Mijn naam is Harriëtte, ik ben achttien jaar oud en woon in De Wilp, dat is een klein dorpje in Groningen/Friesland. Ja, een grensgevalletje. Ik zit in het 2^de jaar van de verpleegkundige opleiding in Drachten. Wat ik wil worden is dus eigenlijk wel duidelijk: verpleegkundige. Waarom ik het wil worden ? Kijk daar heb ik het al: waarom wil ik nou eigenlijk verpleegkundige worden? Natuurlijk omdat ik graag mensen help en voor ze zorg, het zou namelijk wel een beetje raar wezen als dat niet zo was. Ik heb voor verpleegkundige gekozen omdat in dit beroep geen dag hetzelfde is.

Ook leer je elke dag meer over mensen en over technieken. Dit beroep wordt nooit saai. Mij vind je niet de hele dag achter een computer, mij vind je hopelijk over 2,5 jaar op een afdeling in het ziekenhuis. Maar dat zien we over 2.5 jaar wel weer. Nu eerst nog even hard studeren om zover te komen. 

Even voorstellen: Esmée

Taa-Tuu, Taa-Tuu… Daar kwam een ambulance langs, ik word helemaal enthousiast als dit gebeurt. Want ik, Esmée, wil later op de ambulance werken als verpleegkundige, de SEH lijkt mij ook erg leuk. Ja, je las het goed; leuk, de mensen die daar komen zijn er meestal slecht aan toe, maar als ik dan bedenk dat ik degene ben waardoor de mensen later weer ontslagen worden uit het ziekenhuis, dat lijkt mij een geweldig gevoel, die voldoening, daar doe ik het voor. Met dit idee loop ik al sinds groep 7 van de basisschool rond…
Op dit moment ben ik een 2^e jaars MBO student verpleegkundige, ik loop stage in een verzorgingshuis, dit geeft ook voldoening, al die (voornamelijk) lieve oude mensen,  maar elke dag is haast hetzelfde, ik wil wel wat meer actie!

Even voorstellen: Sjoukje B.

De zorg was al een tijdje, je mag gerust zeggen vanaf de basisschool mijn eerste voorkeur van opleiding. Waarom? Misschien omdat ik graag met mensen omga of omdat mensen om mij heen ook in de zorg werken en daardoor het gesprek al snel naar dit onderwerp leidde. Nee, ik vind het leuk om dit werk te doen en om mensen te helpen die dat nodig hebben.  Mijn naam is Sjoukje en ik ga naar ROC Friese Poort Drachten waar ik de omleiding tot MBO-V volg. Ik loop stage in een verpleeghuis in de vorm van kleinschalig wonen.

Even voorstellen: Sjoukje K.

“Dit lijkt me wel iets voor jou” hoor ik mensen zeggen,  zou het toch echt zo zijn? Zou de verpleging mijn beroep worden? Ach, laat ik eens gek doen en het gewoon proberen, zou ook niet weten wat ik anders moest gaan doen. Hier zit ik dan, alweer in het tweede jaar.

O ja……… even vergeten, ik zal me even introduceren. Mijn naam is Sjoukje, ik kom uit Garyp, een klein dorpje in Friesland.  Ik zit op ROC Friese Poort in Drachten en doe de opleiding Mbo-V.  Vind ik het leuk? Ja, ik vind het heel erg leuk. Ik loop nu stage bij Talant in Drachten en heb helemaal mijn draai gevonden. Over 2,5 jaar hoop ik te kunnen zeggen dat ik verpleegkundige geworden ben. Ik ga er mijn best voor doen, en wie weet kom ik jou/u later wel verplegen. Oant letter! 

Even voorstellen: Josina

Ik ben Josina en ik woon in Friesland. Inmiddels ben ik 18 jaar. Ik doe de opleiding MBO-Verpleegkunde. Ja, een opleiding in de zorg. Waarom? Omdat mijn hart daar ligt. Sinds mijn basisschooljaren weet ik al dat ik in de zorg wil werken. Het liefst met baby’s. Of zou ik voor de oncologie kiezen? Twee tegenstrijdige dingen.. Leven en dood. Maar wel twee tegenstrijdige dingen waar mijn hart bij ligt. En daar gaat het toch om in de zorg? Pas vroeg iemand aan mij waarom ik in de zorg wilde werken. Er moet immers veel bezuinigd worden? Ik heb voor de zorg gekozen omdat ik weet dat de zorg voor andere mensen altijd zal blijven. Hoe dan ook, verzorgingshuis of ziekenhuis, zorg is zorg. En ik ga mij hard maken voor die zorg. Op welke manier dan ook en wat ik er voor nodig zal hebben. Ik ga ervoor!

Conrads stagedag

Hieronder het verslag van een dagje ziekenhuisstage van docent Conrad, die wel eens wilde weten wat zijn leerlingen allemaal moeten doormaken op een stagedag.


“Dat werken in de zorg, wat houdt dat nou eigenlijk precies in?” Die vraag heb ik de afgelopen maanden vaak aan mijn collega’s gesteld. Als je als docent Nederlands van buiten het vakgebied komt, kun je je er van alles bij voorstellen, maar beter is het om gewoon eens op de werkvloer te gaan kijken. Dat deed ik dan ook, 7 november 2013. Om thuis te keren met veel indrukken. Vol bewondering voor mijn leerlingen.