Het is maandagmorgen kwart over zeven als ik de zusterpost
binnenloop. Nu al hectiek: een collega is ziek. Snel de bijzonderheden
doorlezen en de agenda, die ook nog eens overvol staat met dingen die vandaag
moeten gebeuren: bloeddruk meten, wegen, een bloedsuiker dagcurve bijhouden, de
apotheek bellen en een bewoner naar de fysiotherapie brengen. Eerst de bewoners maar uit bed helpen zien we dan wel
verder.
Het is middag. Na een ochtend druk bezig geweest te zijn
gaan we nu thee uitdelen en de bewoners die een middagdutje gedaan hebben uit
bed helpen. Ik zie een mevrouw in de deuropening staan O ja, ik had haar naar
de fysiotherapie moeten brengen. Ik vraag mevrouw of ze hier zelf al naartoe
gaat. Maar haar reactie is iets anders dan ik verwacht had : “Ben je gek!! Daar
ga ik niet naartoe, ga er zelf maar heen en doe hem de groeten!!! “
Snel loopt mevrouw haar kamer weer binnen en gooit de deur voor
mijn neus dicht. Ik ga bij haar naar binnen en vraag waarom ze hier niet naar toe
wil. Mevrouw heeft geen zin: “ik word
daar zo moe van” Tja, en als mevrouw
geen zin heeft is het erg lastig om haar over te halen hier wel naar toe te
gaan. Ik bied haar een kopje thee aan en meld bij de fysiotherapeut dat mevrouw
niet wil.
Hij vertelt dat het vaker voorkomt dat ze niet in de
oefenzaal komt, ik ga straks wel bij haar langs. Mooi, is dat ook weer geregeld kan ik weer verder
met de theeronde. En zit mijn dienst er
bijna op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten