Hoe het komt, weet ik niet maar ik doe ongemerkt dezelfde route als die van mijn begeleidster en ik neem de manier van handelen ook over. Mijn collega zei: 'je lijkt je begeleidster wel, je werkt precies zoals zij!' Zo zie je dat je veel overneemt van iemand tegen wie je eigenlijk stiekem wel op kijkt omdat zij de functie al heeft die jij graag wilt hebben.
Mijnheer gaat uit bed en komt vervolgens in de rolstoel waar hij de hele dag door zal brengen. Ik vraag mezelf wel eens af hoe die mensen dat vol houden, zo'n hele dag bij de tafel zitten, wachtend tot je weer eten krijgt of weer naar bed toe gaat.
Ik help mevrouw uit bed en zodra ze in de rolstoel zit komt direct de vraag: 'zuster, mag ik naar de wc? ik kan er zelf wel naar toe lopen'. Je vraagt je af wat je tegen mevrouw zult zeggen, je wilt haar natuurlijk ook niet kwetsen. 'Helaas lukt dat niet meer, weet u nog dat het lopen en staan moeilijk gaat door de CVA die u heeft gehad?' Mevrouw maakt een nare opmerking naar haarzelf toe dat ze zó dom is dat ze dat niet eens meer wist. Het leven is één grote ellende, hoor ik haar zeggen. 'Maar denkt u eens aan de mooie dingen, de kleinkinderen bijvoorbeeld?' Mevrouw zet een glimlach op haar gezicht en gaat de dag goed tegemoet.
Ik kom bij de laatste mijnheer, na mijnheer gewassen te hebben wil hij nog even in bed blijven liggen. 'Moeten de bedhekken ook omhoog'? 'Nee, dat is niet nodig, ik val er toch niet uit' zegt mijnheer die een dwarslaesie heeft gehad. Gelukkig staat meneer moedig in het leven en kan hierom lachen.
Nadat iedereen weer aan tafel zit en ik mijn dienst erop heb zitten vraag ik mezelf af hoe het morgen zal zijn, morgen een nieuwe dag met nieuwe dingen om te leren en om te doen, volgende week een paar vrije dagen waarin ik een paar dagen al volgepland heb staan om leuke dingen te gaan doen. Maar dit is niet zo bij de bewoners, de bewoners zitten elke dag weer aan dezelfde tafel, bij dezelfde mensen en elke week dezelfde activiteiten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten