IJzel: zorg gaat altijd door! (blog Conrad)

Vorige week leek het wel alsof het hele noorden een extra vakantieweekje kende. Weinig mensen op straat, scholen dicht, openbaar vervoer reed nauwelijks. Maar natuurlijk gaat op sommige plekken het werk gewoon door. Vooral in de zorg. Ik vroeg vorige week om jullie ervaringen eens te delen. Hier zo maar wat verhalen van drie stagiaires: de een moest haar ouders uitleggen dat ze toch echt moest werken, de ander deed een hoop werk met minder mensen, en Harriëtte koppelde zelfs een nachtdienst aan een avonddienst. Normaal? Misschien wel. Maar ik vind het heldinnen.

Femke

Mijn stage deze week ging gewoon door, dit omdat ze mij nodig hadden omdat er ziekte was. En er waren een aantal collega's die niet durfde te komen vanwege de werkomstandigheden.
Maar toen mijn ouders erachter kwamen dat ik wel naar stage moest in de auto met al die ijzel waren ze het hier niet mee eens, ze wilden niet dat ik weg ging met dit weer: ze vonden het niet vertrouwd. Ik heb aan mijn ouders uitgelegd dat de cliënten ook zorg nodig hebben en er niet alleen voor kunnen staan. Mijn ouders begrepen dit wel, maar ik mocht niet alleen de weg op.
Na een heel gesprek met mijn ouders, ben ik niet alleen de weg op gegaan maar heeft mijn lieve vriend mij opgehaald, en na stage weer thuisgebracht.

Demi

Dinsdag 5 januari had ik al afgesproken met een collega dat ik kon meerijden naar mijn stage.     Die dinsdag lag er voor de eerste dag een laag ijzel, we hadden de dag van tevoren geappt dat we eerder zouden vertrekken wegens de weersomstandigheden. Toen ze hier om half 7 stond stapte ik de deur uit waar ik mij vervolgens aan haar auto moest vastgrijpen om niet uit te glijden.
De reis naar mijn stageadres duurt normaal gesproken 20 minuten, wij hebben er in totaal een uur over gedaan. De reis was spannend met een aantal glijders. Er waren nauwelijks auto's op de weg te bekennen.
Eenmaal aangekomen was het al direct een en al hectiek op mijn stageadres. Op een afdeling waar normaal gesproken 4 personen begonnen stond er nu 1 persoon. Later die ochtend stroomden er collega's binnen die eerst niet konden komen. Met hulp van alle afdelingen hebben wij toch iedereen uit bed kunnen helpen. Geen douchedag deze dinsdag, gelukkig hadden alle cliënten hier begrip voor. Het openbaar vervoer reed niet meer, dus ik heb dezelfde dienst gewerkt als mijn collega zodat ik toch veilig thuis kon komen.. Toen ik de avond eruit moest om de hond uit te laten heb ik mijn schaatsen maar aangetrokken en een heerlijk eind kunnen schaatsen. Wat een begin van 2016.

Hariëtte

Dinsdagochtend, de dag dat je de maandagkater weer hebt overleefd en met  goede zin uit bed stapt. Nou ja goede zin, laten we zeggen dat het fijn is om wat te kunnen doen vandaag. Voor mij staat vandaag een avonddienst in het ziekenhuis op het programma.
Uit bed muziekje op, ontbijten en dan even de hond uitlaten. Natuurlijk ook bij mij voor de deur een groot ijspaleis. Na een aantal yoga-poses in te hebben genomen sta ik aardig recht op mijn benen en maak ik dat ik naar binnen kom.
 Na het nieuws te hebben gehoord besluit ik dat ik toch probeer om in ziekenhuis Nij Smellinghe te komen. Extra vroeg weg, extra onderbroek in de tas, pakje kauwgom, lader van mobiel mee en dan maar voorzichtig die kant op, met de gedachte dat een nachtje logeren in een ziekenhuis bed vast zou gebeuren met al deze weersvoorspellingen. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis werd al duidelijk dat de collega’s van de avonddienst uit Drachten zelf kwamen en de nachtdienst de auto al op een doorgaande weg had geparkeerd zodat ze ’s avonds  goed weg kon komen. Eenmaal aan het werk hoor je verhalen van ongelukken op snelwegen, ongelukken op normale wegen, extreme gladheid en code rood.
 Ook aan het personeel zelf kon je merken dat het voor de meesten te gevaarlijk was om de weg op te gaan. Rond een uur of 8 ’s avonds kwamen de eerste collega’s bivakkeren op de dagverpleging. Warme dekens werden gehaald, thee werd gezet en de nodige spullen werden van andere afdelingen gehaald. Met deze berichten en bezienswaardigheden hebben ik en mijn collega besloten de nachtdienst af te bellen. De keuze is zo gemaakt als het code rood is en de ongelukken zich opstapelen. Ik en mijn collega zouden met z’n tweeën de nacht doordraaien en elkaar wakker houden. Twee is altijd beter dan één zeg ik dan maar.
 Best raar eigenlijk, je hebt geen overdracht naar de nachtdienst, je werkt al in je werkzaamheden vooruit zodat je deze ’s nachts niet meer hoeft uit te voeren en je stelt je er helemaal op in door nog een bakje koffie te drinken en even een broodje te eten.  Ook de patiënten vinden het helemaal geweldig  als je om drie uur ’s nachts nog bij ze aan het bed staat. Eerlijk gezegd is de nacht zo voorbij gegaan en vond ik het totaal geen probleem om deze door te draaien. Veiligheid gaat tenslotte voor . Al moet ik wel zeggen dat ik mijn collega’s van de dagdienst wel kon zoenen toen ze allemaal heelhuids met  spikes onder de armen de afdeling op kwamen.