Froukje: bedankt zuster!

Als verpleegkundige werk je met veel verschillende soorten mensen. Dik en dun, groot en klein, stil of druk, maar ook mensen die vaak chagrijnig zijn of juist altijd vrolijk. De mensen waarbij je voor je gevoel niks goed kan doen, vind ik altijd erg lastig.

Annemiek: hygiëne in Boedapest

Tijdens onze studiereis, of zeg maar gerust in mijn geval ‘ogen en mond vallen open’-reis naar Boedapest heb ik veel verschillende dingen gezien en vele verschillende stofdeeltjes op mijn lichaam gehad.

Niet van mijn kleren die ik overdag aanheb, maar daarmee bedoel ik de bacteriën die daar rondvliegen, rondlopen of liggen. Bacteriën die zich zeer snel vermenigvuldigen door de slechte hygiëne of de sieraden die de verpleegkundigen gewoon dagelijks thuis en in hun werk om de vingers dragen.

Damiën: de menselijke gebruiksaanwijzing

Ooit bent u geboren. Tijdens uw leven zal vast wel eens het grapje zijn gemaakt: 'We hebben nog in de moederkoek gezocht, maar er werd bij jou helaas geen gebruiksaanwijzing meegeleverd... Hahaha!!!'
Tja, hoewel deze opmerking naar jou toe niet leuk is,  is het soms wel een feit. Ieder mens heeft eigenaardigheden. Als verpleegkundige kan dit soms heel vervelend, lachwekkend, of zorgwekkend zijn.

Gastblog Sandra Kleefstra

Ex-student verpleegkunde Sandra hier. Ja, het is voor mij alweer een jaartje of honderd geleden dat ik op school zat. Voor mijn gevoel, althans, want ik verpleeg inmiddels een jaar of veertien als gediplomeerde.

Veertien jaar nu heb ik poep aan mijn handen, soms. Veertien jaar raak ik mensen aan. Veertien jaar hoor ik hartverscheurend verdriet. Al veertien jaar prik ik, catheteriseer ik, wondspoel ik, wissellig ik, sondevoed ik en maak ik mensen beter. Soms. Dat lukt niet altijd. Je kunt niet altijd winnen van de natuur. Maar ik doe mijn best.

Onze bloggers in Boedapest

Iets minder druk op ons blog deze week: een groot deel van de groep zit in Boedapest voor een studiereis. Ongetwijfeld ook goed voor inspiratie voor ons blog... laten we het hopen.
Vlnr: Nienke, Lieuwkje, Sjoukje, Elske, Hariëtte, Myrna, Marijke, Jacqueline, Jeanette, Wietske, Froukje, Sjoukje, Sanne, Annemiek

Blog Sjoukje: een lach zegt soms meer dan woorden

Zondagavond..  ik zit alweer te denken aan morgenochtend. Hoe zou het morgen op stage zijn? Het is vaak een vraag die door mijn hoofd spookt. Cliënten ziek, overleden of juist blij om me weer te zien? Je weet maar nooit wat je treft!

Maandagochtend om 7 uur stap ik met een nog wat slaperig hoofd over de drempel van de Talant-woning. Ik begroet mijn collega en ga lekker zelfstandig aan het werk. De man bij wie ik als eerste kom ligt al klaarwakker in zijn bed, te wachten tot iemand hem komt wassen. “Daar ben ik dan” zeg ik tegen mijnheer en begin een verhaal op de vroege ochtend.

Gastblog Maaike: empathie

Empathie is een ander woord voor inlevingsvermogen: de kunde of vaardigheid je in te leven in de gevoelens van anderen. Dat klink heel vanzelfsprekend, en in de meeste gevallen is dat ook zo. Je kiest tenslotte niet voor niets voor de zorg. Mensen helpen en verplegen doet iets voor je, je voelt je nuttig en het geeft je een goed gevoel. Als je de zorg in praktijk brengt, zal je o.a. ontdekken dat er veel inlevingsvermogen van je gevraagd wordt.

Blog Esmée: de 'prik-vrouw'

Op de afdeling van het verzorgingshuis waar ik ging stagelopen wonen somatische (‘zieke’ en/of hulpbehoevende) mensen en dementerenden. Dementerenden; daar zag ik erg tegen op, 10x per dag zeker dezelfde vraag gaan beantwoorden… Niks voor mij!

Toch vond ik er mijn plekje, konten wassen is niet het leukste werk, maar de mensen zijn vooral erg gezellig en lief. Vooral 1 man vond ik geweldig om te doen ’s ochtends, en het leukste is ook nog, meneer K. was dementerend. Door mijn ervaringen die ik daar opdeed, leerde ik dat dementerenden juist een lach op je gezicht kunnen toveren.

Even voorstellen: Nienke

"Goedendag mevrouw V, hoe heeft u vannacht geslapen?" Dit is hoe ik mijn werkdag later wil beginnen als ik mijn diploma’s heb gehaald.

Mijn naam is Nienke, ben 18 jaar en zit nu in het 2e leerjaar van mbo-v.

Op mijn 11e wist ik dat ik de zorg in wou, omdat ik het te gek vind om 

met mensen te werken en om ze te ondersteunen op wat voor manier dan ook. 

Het is fijn om de waardering van de mensen te voelen, nadat je hen geholpen hebt.

Welke richting ik precies op wil in de zorg ben ik nog niet zeker van, wat mij erg leuk lijkt is op de kraamafdeling of orthopedie. Hoop dat ik mij in mijn verdere stages kan ontwikkelen en dat ik er dan achter kan komen wat mij leuk lijkt. Heb nu 3 stages gehad alle 3 stages waren in de ouderen zorg. In het begin dacht ik dat de ouderenzorg mij niet goed lag, maar nu voel ik mij goed bij het werk en voel mij gewaardeerd. 

Ik hoop nog veel te mogen leren op mijn stages, zodat ik mij verder kan ontwikkelen.

Even voorstellen: Lieuwkje

Ik ben 17 jaar oud en mijn naam is Lieuwkje. En ja…. ik heb grote toekomstplannen.
Sinds 2 jaar volg ik de opleiding tot verpleegkundige MBO 4. 
Toen ik een jaar of 10 was, wist ik al dat ik later mensen wou helpen. Op wat voor manier wist ik nog niet, wel wist ik dat ik het liefst wou werken met kleine kinderen. Verpleegkundige bleek de ideale opleiding voor mij te zijn. Met deze opleiding kan ik patiënten ondersteunen, begeleiden en behandelen. In de toekomst hoop ik verpleegkundige te worden in het ziekenhuis, op de kinderafdeling, op de afdeling oncologie of op de afdeling gynaecologie.

Blog Amanda: mijn eerste verpleeghuisstage

Na twee stages in het verzorgingshuis is het nu tijd voor een verpleeghuisstage op een somatische afdeling. Superspannend om hier weer te komen want het is dezelfde afdeling waar mijn oma 10 jaar geleden verpleegd werd.

Op een somatische afdeling wonen bewoners met een hogere zzp (zorgzwaarte pakket) dan in het verzorgingshuis. Bewoners met meer beperkingen dus meer zorgbehoeften. Op deze afdeling hebben de bewoners verschillende ziektebeelden zoals; parkinson, kanker, cva, huntington en afasie. Om op de juiste manier met deze bewoners om te kunnen gaan heb ik mij verdiept in hun ziektebeelden. Hoe ga je om met een bewoner die afasie heeft en ineens begint te vloeken omdat hij niet op de juiste woorden kan komen?
Best wel lastig voor mij maar voor hem erg frustrerend omdat hij niet kan zeggen wat hij wil, en ik hem niet begrijp.

Maar hoe kan ik hem dan vragen wat hij op zijn boterham wil, hoe hij zijn koffie drinkt of toch liever thee wil hebben? Ja zeggen en nee bedoelen of soms net andersom.

Als ik niet weet wat de bewoner wil ga ik een collega vragen want zij kent de bewoner beter en weet wat hij wil. Overleg met collega’s is daarom erg belangrijk!

Blog Annemiek: droog brood

´s Morgens zie ik in de agenda een hele planning staan. Een agenda vol krassen, strepen en letters… Gelukkig kan ik goed ontcijferen en staat er onder de tekeningen dat er vandaag twee bewoners op pad gaan met de taxi. Een ritje in de achtbaan, van links naar rechts. Een dollemansrit waarbij er geen rekening wordt gehouden met de leeftijd van de bewoner.

Even voorstellen: Amanda

Waarom ik voor de zorg gekozen heb? Omdat ik het dankbaar werk vind, en het mij een goed gevoel geeft om mensen te begeleiden en te verzorgen met dingen die ze zelf niet meer kunnen. Voordat ik deze opleiding ging doen heb ik eerst de opleiding Helpende Zorg en Welzijn en Verzorgende-IG gedaan.
Ik ben Amanda, een twintigjarige MBO-verpleegkunde student. Op dit moment zit ik in het tweede jaar van de opleiding. En ik hoop over 2,5 jaar verpleegkundige te zijn.

Even voorstellen: Annemiek

Voordat ik begon aan de opleiding MBO verpleegkundige heb ik MBO Sociaal Cultureel Werk afgerond en daarna nog een half jaar het HBO Maatschappelijk Werk en Dienstverlening geprobeerd. Dit was te saai, te langdradig, te theoretisch… dus weer terug naar de praktijk! De keuze viel toen na lang zoeken op MBO verpleegkundige. Waarom? Er was geen werk in vele sectoren,  ik wilde graag met mensen werken en helpen wanneer het nodig is, een luisterend oor bieden, en dan was opleiding MBO verpleegkundige toch een goede oplossing. Ook omdat ik biologie altijd leuk vond op de middelbare school.

Nu ik hier op deze opleiding zit, bevalt het mij erg goed en vind ik alle lessen erg interessant. Vooral het menselijk lichaam trekt mijn aandacht! Niet altijd even makkelijk en lang niet met twee vingers in de neus te begrijpen soms, maar ik kan het wel. Mijn naam is Annemiek, 22 jaar en naast mijn studie heb ik een bijbaan als barmedewerkster in de leukste discotheek van het Noorden. Dit is een goede mix tussen de leeftijd van jong en oud. Mijn stage is momenteel in een verpleeghuis en in mei ga ik nog 4 weken naar Engeland voor een buitenlandse stage samen met nog een klasgenoot.

Blog Josina: eekhoorntje

Maandagochtend, 06.45 uur. Tegen de dag opkijkend loop ik naar binnen en bedenk hoe deze dag eruit zal gaan zien. Terwijl ik denk, loop ik op de automatische piloot naar de post. Een paar collega’s zijn al binnen, helder en wakker. Zelf moet ik toch even op gang komen, zo vroeg op de maandag. Ik kijk in de agenda en zie dat er weinig in staat. Mooi, denk ik, dan kan ik het vandaag rustig aan doen. “Waar zit je met je gedachten?” vraagt een collega. Ik kijk op en reageer:” Oh, sorry. Vroeg je iets aan mij? Ik ben geloof ik nog niet helemaal aanspreekbaar.” Mijn collega vraagt of ik vandaag even langs hét echtpaar wil gaan tijdens de ADL. Dit echtpaar heeft ieders hart gestolen hier op de afdeling. “Ja hoor, ik zal het gelijk opschrijven.”

Even voorstellen: Damiën

Mijn naam is Damiën. Ik ben een 17, bijna 18 jaar, oude verpleegkundestudent. En ja... inderdaad, een jongen in de zorg. Vaak krijg je dan de vraag: Waarom? Waarom heb je nou voor de zorg gekozen? Uhm... Ik bedoel, zegt men dan, het lijkt mij niks om in andermans poep om te roeren, en iemand zijn achterwerk te wassen. Waarom jij wel?
Meestal heb ik dan zoiets van, zijn dat dan de hoogtepunten van dit vak? Kom op... Verpleegkunde is zoveel meer. Verpleegkunde is de samenwerking met de arts om jou weer beter te maken. Verpleegkunde is een heel dankbaar beroep. Je werkt met mensen, laat ze herstellen, of in ieder geval te zorgen dat iets dragelijk of beter wordt. Dat spreekt mij aan. En daarom doe ik deze studie.

Even voorstellen: Amanda

Waarom ik voor de zorg gekozen heb? Omdat ik het dankbaar werk vind, en het mij een goed gevoel geeft om mensen te begeleiden en te verzorgen met dingen die ze zelf niet meer kunnen. Voordat ik deze opleiding ging doen heb ik eerst de opleiding Helpende Zorg en Welzijn en Verzorgende-IG gedaan.
Ik ben Amanda, een twintig jarige MBO-verpleegkundige student. Op dit moment zit ik in het tweede jaar van de opleiding. En ik hoop over 2,5 jaar verpleegkundige te zijn.