Niet van mijn kleren die ik overdag aanheb, maar daarmee bedoel ik de bacteriën die daar rondvliegen, rondlopen of liggen. Bacteriën die zich zeer snel vermenigvuldigen door de slechte hygiëne of de sieraden die de verpleegkundigen gewoon dagelijks thuis en in hun werk om de vingers dragen.
Bij het kinderziekenhuis op de afdeling waar wij een rondleiding kregen, waren veel kinderen met aandoeningen aan de luchtwegen. Alle ziektebeelden waarbij de luchtwegen belangrijk waren schoot de hygiëne juist erbij in. Er stonden 7 ziekenhuisbedden, allemaal bezet, in een kleine ruimte van nog geen 15 m2. Tussen elk bed zat ongeveer 30 cm ruimte waar de verpleegkundige met een bloemenjasje, lange zwarte haren en sieraden om haar vingers kan staan. Er wordt op dat moment net een jongetje vanuit de operatiekamer naar zijn bed gebracht waarna het buurmeisje begint te hoesten. Mijn gedachten dwalen gelijk af: ‘waar gaan al deze bacteriën naar toe?’
Op de intensive care ligt een kleine baby helemaal bezet aan de slangen en 3 verpleegkundigen staan om haar heen. De moeder kijkt hulpeloos toe vanaf achter het raam. Een klein meisje van nog geen 20 centimeter lang met luchtwegproblemen, waarvan ze niet weten wat er aan de hand is. Dokters zijn niet aanwezig, want die zijn liever 2 weken in Parijs of Londen aan het werk omdat ze daar het dubbele verdienen wat ze nog niet eens in Boedapest verdienen in 1 maand. Schokkend, want als je in Nederland in een ziekenhuis loopt zie je elke 15 meter een dokter, misschien een vrouw die haar haar netjes in een paardenstaart heeft, haar trouwring in haar kluisje heeft bewaard en de nagels mooi kort heeft afgeknipt...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten