Maandagochtend om 7 uur stap ik met een nog wat slaperig hoofd over de drempel van de Talant-woning. Ik begroet mijn collega en ga lekker zelfstandig aan het werk. De man bij wie ik als eerste kom ligt al klaarwakker in zijn bed, te wachten tot iemand hem komt wassen. “Daar ben ik dan” zeg ik tegen mijnheer en begin een verhaal op de vroege ochtend.
Helaas. . Ik was even vergeten dat ik geen reactie zou krijgen. Snel leg ik zijn kleren en wasspullen klaar zodat ik aan de slag kan. Onder het wassen sta ik tegen mijnheer te praten, luister ik naar de geluidjes die hij maakt en geniet ik van de zachte rustgevende muziek op de achtergrond. Ik doe mijnheer schone kleren aan en zet hem met behulp van de tillift in zijn rolstoel. Hij kijkt om zich heen wat er gebeurt en volgt op de voet met zijn ogen wat ik aan het doen ben.
“Zo meneer”, zeg ik, “alles weer netjes opgeruimd”. Nog een geurtje op doen, haren kammen, tanden poetsen en we zijn weer klaar voor en nieuwe dag! Ik sta even voor de rolstoel en zie dat meneer opvrolijkt. Ik maak nog een grap en ineens is daar die lach van oor tot oor. Al krijg je soms geen reactie, een lach zegt soms meer dan woorden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten