Zuster! (Lieuwkje)

‘s Ochtends hoor ik de woorden op de gang ‘zusterrrr!’. Dan weet ik alweer hoe laat het is. Mevrouw X is wakker en wil uit bed. Als ik bij haar kom, is ze zo ontzettend lief. ‘Zuster is zo lief, bedankt dat zuster mij weer uit bed haalt, want ik heb zo’n last van mijn rug." Nadat ik mevrouw uit bed heb gehaald, schuif ik mevrouw met de rolstoel onder de tafel.

“Wilt u ook een stukje brood mevrouw X?”  Waarop ze antwoordt: “nee zuster ik heb al brood gehad”. Ik denk bij mezelf, hoe ga ik dit even aanpakken.. want mevrouw heeft immers nog geen brood gehad.. Ik bedenk me dat ik beter even haar medicijnen kan gaan pakken en het dan opnieuw moet proberen.

Als ik de medicijnen van mevrouw heb gepakt, leg ik de medicijnen in mevrouw haar ontbijtbord. Opnieuw vraag ik: “mevrouw X, wat wilt u vandaag op uw brood?”waarop mevrouw antwoordt: “ik wil graag 2 stukken brood met kaas, ik heb zo’n honger zuster”.

Ik maak de 2 stukken brood met kaas klaar, en leg ze in mevrouw haar ontbijtbord. Terwijl ik onderweg ben naar een andere bewoner, bedenk ik mij dat mevrouw X haar medicijnen nog moet innemen. Ik loop terug en vertel mevrouw dat mevrouw de medicijnen nog wel even moet opeten. ‘Nee hoor zuster, ze zijn hier vanochtend al 3 keer eerder geweest om te zeggen dat ik mijn medicijnen moet innemen, maar het is immers al ’s middags en heb ik inmiddels al 2 keer dezelfde medicijnen gehad, dus deze ga ik echt niet opeten zuster.” Ik denk: “en nu.. Wat ga ik doen?”

Nou ja dan probeer ik het over vijf minuten weer. Intussen ga ik even bij mevrouw L om de hoek kijken, maar die ligt nog in dromenland, heerlijk te slapen. Even later kom ik terug bij mevrouw X om te kijken of ze stiekem uit haar zelf de medicijnen al heeft opgegeten, maar nee, alle 5 tabletten liggen nog keurig op het ontbijtbord. “Mevrouw X?” “ja” antwoordt mevrouw. “Wilt u zo uw medicijnen nog wel even opeten? Want dat is wel erg belangrijk voor u.”  Mevrouw:  ‘ Ja zuster ik zal ze gelijk innemen’, Ik bedenk me op dat moment dat ik de huisarts nog moet bellen over een urine-uitslag. Onderweg naar de telefoon, hoor ik op de achtergrond: Zuster, ik wil heel erg graag dat die 2 stukken brood die voor mij staan opgehaald worden, want ik heb er al vijf stukken brood op, hier word zo ik ontzettend boos van!”

Voor mensen met dementie moet je geduld hebben, en dat is in het begin wel wennen. Maar als je eraan gewend bent, weet je niet beter dan dat ze om de 5 minuten een andere mening hebben op hetzelfde onderwerp. Ik vind het een waardevolle baan, om dementerenden te begeleiden tijdens het dagelijks leven.