Toch vond ik er mijn plekje, konten wassen is niet het leukste werk, maar de mensen zijn vooral erg gezellig en lief. Vooral 1 man vond ik geweldig om te doen ’s ochtends, en het leukste is ook nog, meneer K. was dementerend. Door mijn ervaringen die ik daar opdeed, leerde ik dat dementerenden juist een lach op je gezicht kunnen toveren.
Meneer K. hield wel van een grapje, tijdens het douchen zei hij bijvoorbeeld: “Het water is zo nat, vroeger hadden we droog water, dat was veel prettiger”, waarop ik reageerde: “Oh, nou dat hebben we nu niet meer, dus u zult het toch met dit natte water moeten doen”.
De grap waar meneer K. zelf het meeste om gelachen heeft, was denk ik die keer dat hij moest bloedprikken voor de sintromlijsten door zo’n ‘prik-vrouw’ van Labnoord/Certe. Nu ik hieraan terug denk krijg ik een lach op mijn gezicht.
Meneer zou dus geprikt worden, een verpleegkundige van de afdeling liep met de ‘prik-vrouw’ mee langs de bewoners. Bij meneer K. aangekomen zat hij op zijn bed, hij was bijna klaar met de ADL. Mijn collega kwam naast hem op het bed zitten, terwijl meneer K. geprikt werd en het 2e buisje zich vulde, legde hij zijn hoofd op de schouder van mijn collega. Mijn collega nam aan dat meneer wat aandacht wou hebben en zei nog: “Ahw’’. Toen de naald eruit was, en het watje op de binnenkant van de elleboog werd vastgeplakt, ging meneer slap liggen op het bed. “Het is voorbij hoor, u kunt wel weer komen zitten meneer K. ” zei mijn collega lachend, aangezien ze dacht dat hij zich wat aanstelde en er een toneelstukje van maakte. Na een halve minuut lag meneer K. nog steeds met zijn ogen dicht, slap op bed…
De paniek sloeg nu toch wel toe, collega’s werden gebeld, “Meneer K.?” werd er nog geroepen, maar hij reageerde echt niet, de pols werd snel even geteld, maar er werd niks gevoeld?! Toen 1 van de andere collega’s binnenkwam en richting meneer liep om nogmaals de pols te checken, schreeuwde meneer K. opeens: “BOE!!”, iedereen in de slaapkamer schrok vreselijk erg! Maar de lach van meneer K. toen hij een dag later vertelde wat er gebeurd was, die lach ben ik niet vergeten, net als die twinkeling in zijn ogen. Natuurlijk had meneer na deze grap een preek gekregen, hij mocht dit absoluut nooit weer doen, iedereen was zo geschrokken.
Desondanks is meneer K. ongeveer 2 maanden later nogmaals met zijn ogen dicht, slap blijven liggen, maar deze keer zei hij geen “BOE!” meer… Met een lach op mijn gezicht denk ik terug aan deze lieve man en de prachtige herinneringen aan hem.
Heej Esmee, fijn voor jou dat je ontdekt dat dankbaarheid en een lach zo belangrijk is voor de verzorgde. Zetzo toch bephaalde vooroordelen aan de kant. Ben trots op jou. Je bent en wordt een sieraad voor de zorg. Papa
BeantwoordenVerwijderen