Het witte schild (Damien)

Na een lange schooldag ga ik naar huis toe. Helemaal moe van die zware tas kom ik thuis aan.  Thuis komt mijn moeder gelijk naar me toe.  'Damiën!' roept ze, 'wil jij nog even broden halen bij de supermarkt?'
*zucht*  'Ook hallo mem.  Ik ga al!' Lichtelijk geërgerd ga ik naar de winkel toe. Die zware tas heb ik gelukkig eerst thuis kunnen dumpen denk ik dan maar. De winkel is vlakbij. De straat uit fietsen en ik ben er al. Ik parkeer m'n fiets, en ga de winkel in. In de winkel ga ik op zoek naar de broden. Aangezien ik nou niet dagelijks in de supermarkt ben, is het even zoeken. Gelukkig... gevonden. Hmmmm... Wat lijkt mij nou lekker?


Ik kijk even om me heen, en wie zie ik daar lopen? De dochter van die meneer op stage. Zij komt altijd langs op de tijdstippen dat ik er ook ben. En dan bemoeit ze zich overal mee! 'Vergeet je dit niet? Doe je dat wel?' zegt ze dan. Gelukkig! Ze loopt door. Ik kies twee lekkere broden uit, en ga vlug naar de kassa toe, want heb eigenlijk geen zin om haar weer tegen te komen.

In de rij voor de kassa is het natuurlijk altijd druk, of ten minste op de tijdstippen dat ik er ben. Er gaat iemand achter me staan. Ze laadt de boodschappen uit het karretje op de band. Ik ben aan het afrekenen, en hoor ineens de vrouw die achter me stond zeggen: " Hey Damiën! Hoe is het? Ook even de boodschappen aan het doen?"  Ik kijk om me heen om te kijken wie het is. Owh nee... Het is inderdaad wie ik dacht dat het zou zijn. De dochter van die ene meneer. "Dat brood met die pitjes is heel lekker hoor, en wit brood is echt ongezond wist je dat?", bemoeit ze zich er weer eens mee.

Soms heb je wel eens het moment dat je wel graag door de grond wilt zakken. Het voelt niet goed. Het voelt alsof ik de bescherming van mijn witte schild kwijt ben. Het komt ineens vrij dichtbij. 'Waarom heb ik dit gevoel? Waarom is dit?' vraag ik mijzelf af terwijl ik antwoord gaf op haar vragen. "En trouwens,  bemoeit zij zich nu ook nog met mijn boodschappen?" Eenmaal klaar met afrekenen ga ik de winkel weer uit. "Dat was raar" denk ik, en fiets weer naar huis.

Drie dagen later moet ik weer op stage. Ik zie er eigenlijk wel een beetje tegen op om haar weer te zien. Zou ze er weer over beginnen, vraag ik mezelf af.

"Goedemorgen Damiën" zegt ze en ze gaat in de keuken bezig terwijl ik mij gewoon kan concentreren op mijn werk. Nadat mijn taak klaar is, schuift

meneer aan bij de tafel. 'Bedankt hè!' zegt de vrouw. Graag gedaan hoor, en een fijne dag nog. Ik vertrek weer. Het voelt zo vreemd... Ineens was het goed. Ik heb haar vertrouwen gewonnen denk ik. Het voelde zelfs nog wat vreemder als in de winkel, maar daar was ze niet eens over begonnen.