Bloempot (Sjoukje)

Je hoort het vaak, die mooie verhalen van oude mensen.  Hoe schattig sommige mensen met een handicap zijn. Maar als verpleegkundige weet je ook wel anders. Pas op, bloempot! Daar kwam even een bloempot op me af. Mensen met een handicap schattig? Ik ben het er niet altijd mee eens.

Weekend bij ouders thuis, en ja dan moet je weer terug naar je eigen huis, wat niet iedereen als “leuk” ervaart. Niet uit de auto willen stappen, niet naar huis willen, weglopen. Je maakt het allemaal mee als verpleegkundige.

Daar stopt de auto, twee mensen van de verpleging lopen alvast naar de auto om de cliënt te ontvangen. Eenmaal bij de auto aangekomen doet het probleem zich alweer voor. Mijnheer wil weer niet terug naar zijn huis. Hij wil bij zijn ouders blijven. Maar ja, dat kan natuurlijk niet. Hij denkt er niet over om uit te stappen. “Ik blijf zitten” roept hij en “jullie krijgen me hier nooit uit”!

Met z’n tweeën proberen we mijnheer uit de auto te krijgen. Maar zodra je één stap in zijn richting zet begint hij te schelden, vloeken en agressief te worden. Wij als verpleegkundigen en de ouders weten niet wat hiermee aan moeten. Tien minuten later proberen we het nog eens, maar hetzelfde probleem blijft zich voordoen. Weer is mijnheer met geen mogelijkheid uit de auto te krijgen.

In twee auto’s rijden we naar het hoofdgebouw en zetten de auto’s naast elkaar. Met vier man lukt het dan toch eindelijk om hem in de andere auto te krijgen. Opgelucht rijden wij met mijnheer naar zijn woning. Eenmaal aangekomen herkent hij waar we zijn. Opnieuw begint hij te vloeken en roept: “ik ga niet naar huis!”  Na lang wachten is ons geduld een beetje op, beiden pakken we hem een beetje harder vast en brengen hem zo naar binnen.

Eenmaal binnen word mijnheer woest. Hij pakt de eerste de beste bloempot en begint hiermee te gooien. Poeh, dat scheelde niet veel of iemand had hem tegen zijn hoofd gekregen. De hele vloer ligt vol modder en scherven. De andere cliënten allemaal overstuur en wij als verpleegkundigen weten inmiddels niet meer wat we met mijnheer aan moeten.

Tsja, zo hoor je het wel weer, het leven van een verpleegkundige is niet altijd leuk.

Je moet er het beste van maken (Sjoukje)

Deze ochtend zijn de rollen omgedraaid. Ik huppel niet meer achter iemand anders aan maar doe alle klusjes vandaag zelfstandig. Mijn eigen ideeën deze ochtend in brengen en mijn eigen route doen, hier leer je toch wel het meeste van.

Hoe het komt, weet ik niet maar ik doe ongemerkt dezelfde route als die van mijn begeleidster en ik neem de manier van handelen ook over. Mijn collega zei: 'je lijkt je begeleidster wel, je werkt precies zoals zij!' Zo zie je dat je veel overneemt van iemand tegen wie je eigenlijk stiekem wel op kijkt omdat zij de functie al heeft die jij graag wilt hebben.

Mijnheer  gaat uit bed en komt vervolgens in de rolstoel waar hij de hele dag door zal brengen. Ik vraag mezelf wel eens af hoe die mensen dat vol houden, zo'n hele dag bij de tafel zitten, wachtend tot je weer eten krijgt of weer naar bed toe gaat.

Ik help mevrouw uit bed en zodra ze in de rolstoel zit komt direct de vraag: 'zuster, mag ik naar de wc? ik kan er zelf wel naar toe lopen'. Je vraagt je af wat je tegen mevrouw zult zeggen, je wilt haar natuurlijk ook niet kwetsen. 'Helaas lukt dat niet meer, weet u nog dat het lopen en staan moeilijk gaat door de CVA die u heeft gehad?' Mevrouw maakt een nare opmerking naar haarzelf toe dat ze zó dom is dat ze dat niet eens meer wist. Het leven is één grote ellende, hoor ik haar zeggen. 'Maar denkt u eens aan de mooie dingen, de kleinkinderen bijvoorbeeld?' Mevrouw zet een glimlach op haar gezicht en gaat de dag goed tegemoet.

Ik kom bij de laatste mijnheer, na mijnheer gewassen te hebben wil hij nog even in bed blijven liggen. 'Moeten de bedhekken ook omhoog'? 'Nee, dat is niet nodig, ik val er toch niet uit' zegt mijnheer die een dwarslaesie heeft gehad. Gelukkig staat meneer moedig in het leven en kan hierom lachen.

Nadat iedereen weer aan tafel zit en ik mijn dienst erop heb zitten vraag ik mezelf af hoe het morgen zal zijn, morgen een nieuwe dag met nieuwe dingen om te leren en om te doen, volgende week een paar vrije dagen waarin ik een paar dagen al volgepland heb staan om leuke dingen te gaan doen. Maar dit is niet zo bij de bewoners, de bewoners zitten elke dag weer aan dezelfde tafel, bij dezelfde mensen en elke week dezelfde activiteiten.

Verpleegkundige wordt fotomodel

Of je staat gewoon even met je koppie op een poster van MCL op de Dag van de Verpleging. Onze derdejaars leerlinge Ellen overkwam het. Kijk, zo kom je er wel.

Tamar: de wondere wereld van dementie

Het einde van mijn stagedag zit er alweer bijna op. Nog drie bewoners die ik naar bed moet brengen, rapportage schrijven en nog even kletsen met mijn collega’s en daarna snel op de fiets weer naar huis.
Ik begin bij mevrouw de Haan, daar blijf ik namelijk altijd wel even hangen. Ook al haal ik haar kunstgebit eruit, het kleppert mooi door.

Even voorstellen: Tamar

Toen ik nog een klein meisje was wist ik 1 ding al heel zeker, ik wilde later ‘zuster’ worden. Uren kon ik spelen met een groen koffertje waar ik allemaal spulletjes in had wat met de zorg te maken had.
Een stethoscoop, verbandmateriaal, een thermometer noem maar op.
Wat mij intrigeerde was het zorgen voor andere mensen. In contact komen met andere mensen en ze proberen beter te maken of te laten voelen.

Sjoukje: kunstgebit

Vrolijk en moe loop ik in de vroege, nog donkere ochtend, weer naar de bus toe voor een nieuwe stagedag. Ach ja, de bus is natuurlijk weer niet op tijd. ‘ Goedemorgen’  klinkt het al voordat ik in de bus stap. Hetzelfde groepje personen zit weer in de bus, mevrouw moet er daar uit, en meneer gaat er bij die halte uit.