Harriëtte: van stagiaire tot dochter tot conducteur

Goedemorgen, hallo mevrouw. De dag is weer begonnen, het is al kwart voor 9. Wilt u ook van bed af ? Nee? En waarom wilt u niet? U bent moe, natuurlijk snap ik dat met zo’n 80 lentes jong. Het is ook niet niks om met uw broze botten en stijfheid meteen in de benen te komen. Zal ik het gordijn misschien even voor u open doen ? Zo ziet u de zon schijnen en misschien heeft u dan iets meer zin om uit bed te komen.

Even voorstellen: Conrad

Het zal je zijn opgevallen: we hebben een voorzichtige start gemaakt met ons blog ikzorg.blogspot.nl. Toegegeven, er mag hier en daar nog wel wat gebeuren aan de vormgeving. Maar het begin is er, de eerste verhalen zijn onderweg.

De eerste opdracht die de leerlingen kregen, was zichzelf in één of twee alinea’s voorstellen aan de bezoeker van ons blog. Een vrije schrijfopdracht, waarbij de leerlingen nog een opdracht meekregen: je mag je blog niet beginnen met “ik ben…” of “mijn naam is…”. Dat de titels erboven dan wel wat cliché lijken, komt helemaal voor mijn rekening. Maar voor de herkenbaarheid leek het mij beter dat de namen van de leerlingen er in ieder geval boven staan.

Zal ik mezelf dan toch ook kort voorstellen? Conrad Berghoef, 43 jaar, en sinds 1996 werkzaam in het mbo-onderwijs, voornamelijk als docent Nederlands. Na een kort uitstapje in de journalistiek werk ik sinds 2012 weer in het mbo, dit keer binnen een opleiding waar ik op voorhand niets mee had: Zorg en Welzijn. Binnen de lessen probeer ik zoveel mogelijk gebruik te maken van moderne media, en dit blog is daar een voorbeeld van.

Leerlingen Zorg hebben mijn hart gestolen. Waarom? Dat blijkt wel uit de verhalen die binnenkort op dit blog te lezen zijn. Je bent van harte uitgenodigd om dit blog te volgen. Kom vaak langs op deze site, abonneer je via e-mail en vooral: reageer onder de blogs van onze leerlingen. Of durf eens een gastblog te schrijven. Alvast dank!

Even voorstellen: Froukje

Verpleegkunde. Het beroep waar je heel veel mensen tegenkomt die op wat voor manier dan ook maar hulp nodig hebben. Hulp die wij hopen ooit te kunnen bieden. Wie zijn wij? Wij zijn verpleegkundigen in opleiding. En wie ben ik? Ik ben Froukje en ik ben verpleegkundige in hart en nieren. Al vanaf dat ik een klein meisje was, wist ik al dat ik de zorg in wilde. Welke richting het moest gaan worden, stond toen nog niet vast maar nu ik 21 jaar ben en sinds vorig jaar daadwerkelijk met de opleiding ben begonnen, weet ik dat dit vak echt goed bij mij past. Stages zijn periodes waar je het meeste van leert. Aan het eind van dit leerjaar, ga ik ook naar Engeland om daar meer ervaring op te doen.

Het lijkt een moeilijke en zware periode te worden. Natuurlijk is alles wennen en maak je dingen mee op je stage op school dat je niet aan staat. Maar stomme dingen doen we ook. Dat is iets waar je jezelf doorheen moet slaan. Wanneer je wilt leren van stomme dingen maar vooral ook van de leuke dingen die je meemaakt, kun je een goede verpleegkundige worden. Je moet nu goed voor je zelf zorgen, zodat je later ook goed voor je patiënten kan zorgen.

Even voorstellen: Harriëtte

Jezelf voorstellen … Eigenlijk ben ik heel goed in praten en grapjes vertellen maar als ik mezelf voor moet stellen en over mijn goede en slechte eigenschappen moet gaan vertellen klap ik een beetje dicht. Hierbij doe ik dan toch maar een poging. Mijn naam is Harriëtte, ik ben achttien jaar oud en woon in De Wilp, dat is een klein dorpje in Groningen/Friesland. Ja, een grensgevalletje. Ik zit in het 2^de jaar van de verpleegkundige opleiding in Drachten. Wat ik wil worden is dus eigenlijk wel duidelijk: verpleegkundige. Waarom ik het wil worden ? Kijk daar heb ik het al: waarom wil ik nou eigenlijk verpleegkundige worden? Natuurlijk omdat ik graag mensen help en voor ze zorg, het zou namelijk wel een beetje raar wezen als dat niet zo was. Ik heb voor verpleegkundige gekozen omdat in dit beroep geen dag hetzelfde is.

Ook leer je elke dag meer over mensen en over technieken. Dit beroep wordt nooit saai. Mij vind je niet de hele dag achter een computer, mij vind je hopelijk over 2,5 jaar op een afdeling in het ziekenhuis. Maar dat zien we over 2.5 jaar wel weer. Nu eerst nog even hard studeren om zover te komen. 

Even voorstellen: Esmée

Taa-Tuu, Taa-Tuu… Daar kwam een ambulance langs, ik word helemaal enthousiast als dit gebeurt. Want ik, Esmée, wil later op de ambulance werken als verpleegkundige, de SEH lijkt mij ook erg leuk. Ja, je las het goed; leuk, de mensen die daar komen zijn er meestal slecht aan toe, maar als ik dan bedenk dat ik degene ben waardoor de mensen later weer ontslagen worden uit het ziekenhuis, dat lijkt mij een geweldig gevoel, die voldoening, daar doe ik het voor. Met dit idee loop ik al sinds groep 7 van de basisschool rond…
Op dit moment ben ik een 2^e jaars MBO student verpleegkundige, ik loop stage in een verzorgingshuis, dit geeft ook voldoening, al die (voornamelijk) lieve oude mensen,  maar elke dag is haast hetzelfde, ik wil wel wat meer actie!

Even voorstellen: Sjoukje B.

De zorg was al een tijdje, je mag gerust zeggen vanaf de basisschool mijn eerste voorkeur van opleiding. Waarom? Misschien omdat ik graag met mensen omga of omdat mensen om mij heen ook in de zorg werken en daardoor het gesprek al snel naar dit onderwerp leidde. Nee, ik vind het leuk om dit werk te doen en om mensen te helpen die dat nodig hebben.  Mijn naam is Sjoukje en ik ga naar ROC Friese Poort Drachten waar ik de omleiding tot MBO-V volg. Ik loop stage in een verpleeghuis in de vorm van kleinschalig wonen.

Even voorstellen: Sjoukje K.

“Dit lijkt me wel iets voor jou” hoor ik mensen zeggen,  zou het toch echt zo zijn? Zou de verpleging mijn beroep worden? Ach, laat ik eens gek doen en het gewoon proberen, zou ook niet weten wat ik anders moest gaan doen. Hier zit ik dan, alweer in het tweede jaar.

O ja……… even vergeten, ik zal me even introduceren. Mijn naam is Sjoukje, ik kom uit Garyp, een klein dorpje in Friesland.  Ik zit op ROC Friese Poort in Drachten en doe de opleiding Mbo-V.  Vind ik het leuk? Ja, ik vind het heel erg leuk. Ik loop nu stage bij Talant in Drachten en heb helemaal mijn draai gevonden. Over 2,5 jaar hoop ik te kunnen zeggen dat ik verpleegkundige geworden ben. Ik ga er mijn best voor doen, en wie weet kom ik jou/u later wel verplegen. Oant letter! 

Even voorstellen: Josina

Ik ben Josina en ik woon in Friesland. Inmiddels ben ik 18 jaar. Ik doe de opleiding MBO-Verpleegkunde. Ja, een opleiding in de zorg. Waarom? Omdat mijn hart daar ligt. Sinds mijn basisschooljaren weet ik al dat ik in de zorg wil werken. Het liefst met baby’s. Of zou ik voor de oncologie kiezen? Twee tegenstrijdige dingen.. Leven en dood. Maar wel twee tegenstrijdige dingen waar mijn hart bij ligt. En daar gaat het toch om in de zorg? Pas vroeg iemand aan mij waarom ik in de zorg wilde werken. Er moet immers veel bezuinigd worden? Ik heb voor de zorg gekozen omdat ik weet dat de zorg voor andere mensen altijd zal blijven. Hoe dan ook, verzorgingshuis of ziekenhuis, zorg is zorg. En ik ga mij hard maken voor die zorg. Op welke manier dan ook en wat ik er voor nodig zal hebben. Ik ga ervoor!

Conrads stagedag

Hieronder het verslag van een dagje ziekenhuisstage van docent Conrad, die wel eens wilde weten wat zijn leerlingen allemaal moeten doormaken op een stagedag.


“Dat werken in de zorg, wat houdt dat nou eigenlijk precies in?” Die vraag heb ik de afgelopen maanden vaak aan mijn collega’s gesteld. Als je als docent Nederlands van buiten het vakgebied komt, kun je je er van alles bij voorstellen, maar beter is het om gewoon eens op de werkvloer te gaan kijken. Dat deed ik dan ook, 7 november 2013. Om thuis te keren met veel indrukken. Vol bewondering voor mijn leerlingen.